Nikon 1 J3 review voor Kieskeurig.nl

Ooit heb ik me bij Kieskeurig.nl aangemeld voor het testen van nieuwe producten. Nooit meer iets van gehoord, tot voor kort: toen kwam er een vraag of ik de Nikon1 J3 wilde testen. Dat wilde ik wel en dan kan ik direct eens meemaken hoe dat in zijn werk gaat.

Nou wil het toeval ik hier al eens een Nikon1 getest heb, een voorganger van deze versie, nl. de J1. Toen was ik behoorlijk positief maar voor mijzelf was het niet echt een optie. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder ook twee generaties Nikon 1 J-serie.

Nikon 1 J3 met 10-30mm objectief

Er werd keurig een afspraak gemaakt voor een tijdstip waarop per koerier (!) de camera bezorgd zou worden. Een klein doosje werd afgeleverd met daarin een nieuwe camera, een wireless adapter (waarover later meer) en een brief van Nikon met wat testsuggesties. De testperiode was 2 weken, wat genoeg tijd is om hem eens flink aan de tand te voelen.

Na het opladen van de batterij bleek dat de J3 nog steeds een lekker compact, degelijk aanvoelend apparaat is. De verwisselbare lens maakt het mogelijk om met meer groothoek of juist met meer telebereik te werken. Of, en dat is een vrij recente aanvulling aan het gamma: een zeer lichtsterke (f/1.2!) 32mm lens. Voor ieder wat wils. De meegeleverde standaardzoom van 10-30 mm (omgerekend: 27-81mm efl) biedt voor huis-tuin-en-keukentoepassingen voldoende bereik en lichtsterkte.
Zo compact als het toestel opgeborgen kan worden is hij echter niet klaar voor gebruik, dan moet er eerst nog aan de lens gedraaid worden terwijl een knopje op het objectief ingedrukt wordt gehouden. Maar in vol ornaat is het toestel nog een stukje groter:

Nikon 1 met 10-30 mm, klaar voor gebruik

En dat steek je niet makkelijk in de jaszak, wat mijn belangrijkste bezwaar is tegen compacte systeemcamera's. Maar wat is compact? Als ik dit vergelijk met mijn spiegelreflex is het heel erg compact:

Nikon D600 met 24-85 mm objectief (links) en
Nikon 1 J3 met 10-30 mm objectief (rechts)

Het bereik van de bovenstaande combinaties is vergelijkbaar, maar de Nikon 1 is een stuk draagbaarder.

In twee weken tijd heb ik de camera zo veel mogelijk gebruikt. Ik heb geen test gedaan op ruisprestatie e.d., maar was meer geïnteresseerd hoe hij in het dagelijks gebruik zou bevallen. Hier een overzichtje wat ik er zoal mee heb uitgespookt:

Jullie blogger is een beetje onwennig aan deze kant van de camera...

Direct de eerste avond de camera mee naar een gezellig avondje met vrienden. Nog geen tijd gehad om instellingen te wijzigen, gewoon aanzetten en klikken maar, wat prima lukte.

Iris achter de computer bij regenachtig weer

En veel kiekjes van gezinssituaties gemaakt. Hier bewees de ingebouwde flitser goed werk te leveren in een tegenlicht situatie.

Fotografe Iris in actie

En ook kinderen kunnen er goed mee uit de voeten. Iris heeft er leuk mee kunnen spelen tijdens ons gezamenlijke uitje naar Madurodam. Resultaten?

Het begint te wennen om
op de foto gezet te worden

Enexis Bedrijfsvoeringscentrum

En ook zakelijk heb ik het toestel kunnen gebruiken: er stond voor mij een ronde langs verschillende locaties van mijn werkgever op het programma. Ik heb ruim 100 foto's gemaakt die dag en ze waren bijna allemaal gelukt. Verrassend genoeg past het toestel gewoon in een jaszak, dus het meenemen was geen enkel probleem, ik moet mijn mening bijstellen. Ik had meer foto's willen maken, maar bij 130 opnames, waarvan een aantal met flits) was de accu leeg. Dat valt tegen.

100% elektrisch vervoer

Ook in binnensituaties met beperkt licht (de bus staat in een slecht verlichte loods, geen flits gebruikt) hield de camera stand. Wel had ik de ISO ingesteld op maximaal 800, waarbij er maar heel weinig ruis optreedt.

Nikon wireless mobile adapter WU-1b

Eén van de voorstellen van Nikon om te testen betrof de WU-1b. Als deze in de camera geplugd wordt en een app wordt gedownload op de smartphone of tablet, dan heb je een afstandbediening.

Nikon 1 J3 met WU-1b

Jammer dat deze adapter zo lelijk uitsteekt aan de zijkant van de zo strak ontworpen Nikon 1. Dit ziet er niet uit vind ik, maar erger nog: het zit ook niet heel stevig. Ik vrees dat de adapter op deze manier zoek raakt. Jammer, want hij kost toch zo'n 55 euro. Een veel mooiere oplossing zou natuurlijk zijn om het in te bouwen. Ik begrijp dat daardoor de camera weer duurder wordt, maar dit is ook niet echt een goede oplossing. Het ontwerp vind ik echt een gemiste kans. Maar werkt het?

Droste-effect in de fotografie, het kan.

Ja hoor, het werkt, zeker op de wat kortere afstand. Het is mogelijk om de foto's die op de camera staan te bekijken (wat me alleen zinvol lijkt met een tablet) maar ook om foto's te maken. Nadeel is dat zodra een foto gemaakt is deze eerst draadloos wordt overgezonden naar het bedieningsapparaat. Hierdoor moet er erg lang gewacht worden voordat er weer een foto gemaakt kan worden. Maar het werkt goed, zo goed dat ik gekeken heb of het mogelijk is om kleine vogeltjes van dichtbij vast te leggen. En jawel, hiermee kan het:

Koolmees met gevangen spin, voer voor de hongerige jongen.
Foto gemaakt met WU-1b, camera op statief.

Deze opname biedt een mate van detail die normaal alleen met hele dure telelenzen mogelijk zou zijn.

Samenvattend na twee weken testen:

1. Door het kleinere formaat is het toch wel veel makkelijker meenemen dan een grote lompe DSLR. Ook het veel lagere gewicht is fijn als je er een tijd mee moet lopen.
2. De menustructuur van de J3 is verbeterd ten opzichte van de J1. Hierdoor zijn de door mij gezochte PSAM-instellingen snel te vinden. De duurdere V2 biedt deze zelfs op het selectiewiel.
3. De afstandbediening werkt goed. Het is zeker van toegevoegde waarde dat er beeld bij geleverd wordt zodat er nog beter getimed kan worden. Jammer dat deze WiFi-optie niet ingebouwd zit.
4. De J3 biedt 14 megapixel, de J1 moest het nog met 10 doen. 
5. Ik blijf een optische zoeker sterk missen. Dit ligt er waarschijnlijk aan dat ik een DSLR-gebruiker ben. Maar in de volle zon opnames maken vond ik erg lastig. Alleen hierom al zou de V-serie van de Nikon 1 mij meer aanspreken.
6. Bij voldoende licht maakt de camera prima opnames. Zodra de hoeveelheid licht te erg afneemt moet de ISO fors omhoog wat in veel ruis resulteert. Maar nog altijd minder dan bij een compact camera. 
7. Het ontwerp is erg prettig. Het blinkt uit in eenvoud met slechts een paar knoppen. Via het menu is vrij eenvoudig en snel meer in te stellen, maar het toestel schrikt niet af zoals een DSLR dat wel doet.
8. Het toestel voelt erg degelijk aan.
9. Accu valt tegen: na 130 opnames is hij uitgeput.
10. Over alle mogelijke testsituaties heen (binnen/buiten, veel/weinig licht, met/zonder flits, etc.) waren verreweg de meeste foto's gelukt en in soms verrassend hoge kwaliteit.
11. De camera biedt allerlei fancy opties die ik maar heel zijdelings bekeken heb, maar ik zal ze toch kort noemen:

• Directe beeldaanpassing: pas het beeld 'live' aan (achtergrond vervagen of belichting bijstellen) en pas als het goed is maak je de foto. Dit lijkt me onnodig omdat je het resultaat direct na afloop toch al op de display ziet en je altijd kunt bijstellen voor een volgende foto.
• Extreme slow motion film. Met enorm veel beelden per seconden filmen en dan sterk vertraagd afspelen. Ik heb de filmfunctie niet geprobeerd.
• Slimme fotoselectie: de camera maakt 20 beelden, kiest er zelf de 5 beste uit. Zelf kies je dan de allerbeste en de camera verwijderd de rest. Heb ik wel getest, werkt goed.
• Trage weergave: snel na elkaar maakt de camera 20 beelden die in slow-motion worden weergegeven zodat het beslissende moment eenvoudig geselecteerd kan worden. Handig bij actiesporten en dergelijke. Ook dit lijkt prima te werken.

Ga ik er een aanschaffen? Nee. Als ik snel een fotootje wil nemen dan doe ik dat met mijn smartphone. Zoals honderden miljoenen anderen maak ik daar steeds vaker kiekjes mee. En moet het goed zijn, dan komt de DSLR uit de kast en vind ik formaat en gewicht niet erg. Maar dat is mijn afweging, jij maakt misschien weer een andere. Lees hier meer over de voor- en nadelen van de verschillende type camera.

Oh ja, de review die ik voor Kieskeurig.nl heb geschreven, staat inmiddels online.

Bedankt voor het lezen.

Robert van Brug

Nikon 1 versus Panasonic G3

Na de verrassende resultaten van de test van de Nikon 1 tegen de Nikon D300s volgt er nu een meer realistische test: wederom de Nikon 1, maar nu tegen een concurrerende systeemcamera, de Panasonic G3.

Zo zag mijn salontafel eruit op de dag van de test: helemaal vol met fotospul. Linksvoor in het rood de Nikon 1 J1, rechtsvoor de Panasonic (Lumix) G3. Erachter een heleboel eveneens geteste spiegelreflexapparatuur.

Ik bezit deze camera's niet zelf. Ook heb ik er niet zomaar toegang toe, ik heb deze beide camera's een paar dagen mogen lenen. Paula (voor de Nikon 1) en Erik (voor de Panasonic G3): bedankt!

Deze twee toestellen zijn beide systeemcamera's en lijken daarmee op dezelfde doelgroep gericht, maar toch zijn ze enorm verschillend:

1. Allereerst de prijs: De Panasonic G3 is er vanaf 475 Euro. De Nikon 1 (J1) kost 349 Euro. Beide zijn dan met de meest standaard, maar wel onderling vergelijkbare, lens uitgerust. Punt voor de Nikon 1 voor een voordeel van 125 Euro. De duurdere Nikon V1 kost 599 euro, maar deze laat ik verder buiten beschouwing. Prijsdata via www.kieskeurig.nl op 10 april 2012.
2. De sensor. Trouwe lezers van dit blog weten dat de grootte van de sensor enorm belangrijk is: hoe groter, hoe beter. De Panasonic wint dit punt dik: de cropfactor van dit toestel bedraagt 'slechts' 2, van de Nikon 1 is dit 2,7.
3. Resolutie, oftewel: hoeveel megapixels heeft het toestel? Ook dit punt gaat naar de Panasonic: 16 tegenover 10 megapixels. De Panasonic is hiermee in staat een gedetailleerder beeld te produceren.
4. De Panasonic voelt goed aan, maar niet zo goed als de zeer degelijk gebouwde Nikon 1. Puntje Nikon 1.
5. De Nikon 1 kan middels de TF-1 adapter gebruikt worden met alle bestaande Nikon lenzen voor spiegelreflexcamera's. Er is voor de Panasonic ook een adapter op de markt, maar dan moet het diafragma handmatig ingesteld worden op de lens. En dat kan helemaal niet met moderne lenzen! Punt voor Nikon.

En dan kom ik op de zachte kant van de test, daar waar persoonlijke voorkeur de doorslag zal geven.
De Nikon 1 heb ik al eens aan een basistest onderworpen waarvan 1 van de conclusies was dat het voor de gevorderde fotograaf geen serieus alternatief is. Voor erbij misschien. De Panasonic heeft mij echter veel meer kunnen bekoren wat dat betreft. De meer geavanceerde instellingen zijn veel eenvoudiger bereikbaar, er zijn iets meer knopjes op de achterzijde waardoor er makkelijk meer in te stellen valt, maar de G3 heeft nog een truc in huis. Hij heeft namelijk een touchscreen waarmee makkelijk en snel het een en ander gewijzigd kan worden. Zoals gezegd is dit persoonlijk, niet iedereen zit erop te wachten.

Nikon heeft uiteraard de kennis en techniek in huis om ook een dergelijk toestel te maken, maar kiest er bewust voor om het zo eenvoudig mogelijk te houden. Waarom? Omdat Nikon ook spiegelreflexcamera's op de markt brengt voor het meer serieuze segment. En Panasonic niet. Nikon bedient hiermee een heel andere doelgroep, namelijk de gebruikers van compactcamera's die wel wat beters willen, maar niet te moeilijk. Panasonic ziet de kans schoon om van de spiegelreflexmarkt mee te snoepen. En dit laatste punt is denk ik hetgeen de doorslag zal geven in een eventuele aankoopbeslissing.

Dit zijn alle bespiegelingen na een tijdje alles bekeken te hebben, maar de echte test moest in de praktijk gebeuren. Samen met Erik ben ik naar Dierenrijk in Nuenen geweest en daar hebben we ons een paar uur uitgeleefd. Wat opviel was dat een overvliegende ooievaar, die we van ver aan zagen komen, niet met de Panasonic viel vast te leggen. De autofocus nam de ooievaar gewoon niet waar, kon niet scherpstellen en het leverde geen foto op voor Erik.

Deze opname is met de spiegelreflex D300s van Nikon gemaakt, maar omdat hét pluspunt van de Nikon 1 het onovertroffen autofocussysteem is, ga ik er vanuit dat het daarmee ook gelukt zou zijn. Die had ik alleen niet vast op dat moment, het is weleens lastig met drie camera's om je nek en in je hand.

Een Brilduiker, foto genomen met de Nikon 1 (met 70-300 mm DSLR-lens). Prima opname, ondanks het extreem hoge contrast staan zowel het wit als het zwart er goed op. Goede prestatie.

Een Krooneend, foto gemaakt met de Panasonic G3. Deze eend lag bijna naast de Brilduiker van hierboven. Opvallend is dat de foto deels zwaar overbelicht is (de witte vlek op de vleugel). Een ook al is de opname in RAW gemaakt, hier viel niets meer aan te doen. Ik heb een behoorlijk aantal opnames bekeken en te vaak is het wit uitgebeten.







We kunnen nog twee conclusies toevoegen n.a.v. het voorgaande:

1. het autofocussysteem van de Nikon 1 is veel beter. Dit vergroot enorm de kans op een goede opname. Dit is vooral van belang als je bewegende objecten wilt vastleggen, zoals een kind op een voetbalveld of een vogel in vlucht.
2. De belichting van de Panasonic neigt sterk naar overbelichting. Standaard een flink stuk onderbelichten zou dit kunnen oplossen.

Tenslotte, de vaste lezers kennen dit onderdeel inmiddels wel, de ruistest.

ISO3200:

Tja, wat moet je hiervan zeggen? De kleur wijkt wat af, maar beide doen het op deze extreme instelling toch goed. Ik ben geneigd de Panasonic het voordeel van de twijfel te gunnen, maar de test levert geen duidelijke winnaar op.

Conclusie:
Systeemcamera's zijn altijd aanzienlijk groter dan compactcamera's en passen niet in de binnenzak van een jas. De fotografische kwaliteit en mogelijkheden zijn echter ook aanzienlijk hoger, verrassend goed zelfs. En welke kan ik jou adviseren?

• Als je al een hele berg Nikon apparatuur hebt, dan de Nikon 1, met de adapter.
• Als je vooral een eenvoudig te bedienen goede camera wil: de Nikon 1.
• Wil je meer mogelijkheden: de Panasonic G3.
• Beweegt je favoriete onderwerp echter veel, dan toch de Nikon 1.

Bedankt weer voor de aandacht en tot een volgende keer. Inmiddels ben ik twee weken in Afrika geweest en daar zal ik ook wat over vertellen.

Groetjes,

Robert van Brug

Nikon 1: combinatie met spiegelreflexlenzen

Na mijn vorige artikel over de fraai Nikon 1, nu het vervolg. Specifiek over het gebruik van lenzen van de spiegelreflexcamera op deze compacte systeemcamera.

Voor iemand die al een spiegelreflex en de bijbehorende lenzen van Nikon bezit is natuurlijk het grote voordeel dat die lenzen op dit toestel bruikbaar zijn. Niet zomaar, er is een adapter voor nodig, wat eigenlijk een stuk lucht is van bijna 300 euro, maar anders werkt het niet.

Hier recht een afbeelding van deze zogenaamde TF1 adapter. Aan deze zijde kunnen de 'grote' spiegelreflexlenzen gemonteerd worden, de achterkant gaat op de Nikon 1.





Twee dingen moeten me van het hart over het gebruik van grote lenzen op de Nikon 1:

1. Het ziet er niet uit, maar:
2. Het werkt fantastisch!

Hier een voorbeeld van zo'n combinatie:

Nikon J1, door middel van een TF1-adapter gekoppeld met een 70-300 mm telezoomlens.

De TF1-adapter kan in dit geval aan het statief gekoppeld worden.

Dit is als compacte camera niet meer serieus te nemen.

Er zijn twee belanrijke redenen waarom dit toch een belangrijk voordeel is, nl.:

1. Er hoeven niet allerhande extra lenzen voor de Nikon 1 aangeschaft te worden. Als er een keer een telelens of wat dan ook nodig is en die is er al voor de spiegelreflex, dan kan deze gebruikt worden.
2. Dankzij de crop-factor van 2.7 van het Nikon 1-systeem neemt het bereik van met name de telelenzen fors toe. De 70-300 mm zoomlens van hierboven wordt een 189-810 mm zoom. Dat is waanzinnig! En in tegenstelling tot een teleconverter is er geen verlies in diafragma. De lens hierboven blijft f4.5-5.6.

Het koppelen van de verschillende onderdelen gaat erg makkelijk en voelt zeer degelijk. De Nikon 1 kan de grote lens via de adapter prima bedienen! Diafragma wijzigen? Zo gedaan! En als de ontspanner half ingedrukt wordt treedt direct de Vibration Reduction in werking. De data van de lens komt goed door op de camera en in de EXIF-data.

Noemde ik in het vorige artikel een paar nadelen van de Nikon J1, bij gebruik met DSLR-lenzen komt er nog een nadeel bij:

Bij gebruik van een hele grote telelens werkt het niet. Om te zien wat je fotografeert moet je op het display achterop kijken, wat wil zeggen dat je de camera voor je moet houden. Met een lens van een paar kilo lukt dat niet. Of je moet Schwarzenegger heten. Of een oerstevig statief hebben, óf: een zoeker, dan lukt het ook. Toch maar de V1 dan, ondanks de meerprijs?

Groot, groter, grootst 

Nikon J1, met TF1-adapter, 2x teleconverter (versie III) en 300 mm f.2.8 telelens.

Hier is uit de hand geen foto mee te maken. Daarom heb ik dat maar met wat andere lenzen gedaan.

En dan nu wat resultaten:

Brilduiker in Dierenrijk te Nuenen.

Nikon J1 + TF1 + 70-300 mm lens op 300 mm (EFL = 810 mm). Diafragmavoorkeuze programma. Diafragma f/7.1, Auto-ISO 140, Sluitertijd 1/250e sec. Uit de hand.

Zwarte Ooievaar. Dit is de hele foto, geen uitsnede gemaakt.
Zelfde instellingen als de vorige foto.

Zilvermeeuw.
Foto gemaakt met voornoemde apparatuur, alleen lens nu op 170 mm. Full frame, dus geen uitsnede gemaakt.

Deze foto's zijn stuk voor stuk messcherp en van hoge kwaliteit. Om het maximale eruit te halen heb ik alle opnamen in RAW gemaakt en achteraf bewerkt in Photoshop.

Zoals ik al zei werkt het niet om met nog grotere lenzen aan de slag te gaan. Tenzij er een degelijk statief voorhanden is en/of een zoeker (op de V1). Dat had ik niet. Maar natuurlijk wilde ik de kans niet voorbij laten gaan de maximale focale afstand te bereiken die ik kan halen.

Opstelling
Nikon 1 J1 + Adapter TF1 + Teleconverter 2x III + 300 mm f/2.8 objectief.
Resultaat: 300 * 2 * 2,7 = 1620 mm! Oftewel 1 meter 62 centimeter! Krankzinnig. En dat bij f/5.6, hoewel ik f/8 gebruikt heb in verband met de teleconverter.

Knotwilg in de achtertuin van mijn buren. Afstand ca. 15 meter. Geen uitsnede, hele foto.

Er is geen enkele reden om te twijfelen aan de kwaliteit van de combinatie: het werkt gewoon. En het werkt goed! Dit biedt perspectief voor die zotten die kleine objecten heel ver weg in alle detail willen vastleggen, beter bekend als vogelfotografen.

Wat een gaaf speelgoed is dit.

Robert van Brug

Nikon 1: basistest

De afgelopen maanden heb ik veel testen uitgevoerd met een aantal verschillende camera's. Het eenvoudigst is te testen wat je zelf voor handen hebt, in mijn geval een compactcamera en een spiegelreflex.

De opkomst van de systeemcamera maakte dat ik hier ook over ging nadenken. Zou het wat zijn? En voor mijzelf? Wat uiteindelijk tot een artikel op dit blog leidde. Conclusie was dat het voor mij niet zou werken. Maar door de Nikon 1 werd ik weer aan het twijfelen gebracht, zoals in een ander artikel al uitgelegd. Een dergelijk toestel levert namelijk veel hogere kwaliteit beelden dan een compactcamera én alle lenzen voor de spiegelreflexcamera kunnen ook gebruikt worden.

Nu bleek een vriendin een J1 aangeschaft te hebben. Heel brutaal heb ik gevraagd of ik die een paar dagen mocht lenen en dat mocht. Paula: bedankt!

Nikon1 J1 met 10-30 mm objectief en bijpassende Nikon 1 draagband.

Mijn oorspronkelijke kritiekpunt op compacte systeemcamera's blijft echter overeind: het toestel is gewoon te groot om in de binnenzak mee te nemen. Ook met de kleinste lens erop. Het past wél in een damestas, maar de vraag is of dat werkt. Ook Paula heeft er een apart tasje voor. Wat de kans vergroot dat het toestel uiteindelijk niet meegaat op een dagje uit. Mocht je het toch meenemen, dan is het weliswaar groter en zwaarder dan een compactcamera, maar veel lichter en kleiner dan een spiegelreflex. En dat is niet onbelangrijk als je er de hele dag mee moet rondlopen. 

Er zijn twee verschillende types Nikon 1: de V1 en de J1. De V1 heeft wel een zoeker (electronic viewfinder of evf) en is een paar honderd euro duurder. De J1 heeft deze zoeker niet wat betekent dat het scherm achterop gebruikt moet worden om foto's te maken. Net als bij een compactcamera dus.

de V1 heeft dus wel die zoeker en lijkt daardoor wat meer op een spiegelreflex. De V1 heeft echter geen flitser, die de J1 weer wel heeft. Er kan wel een opzetflitser bijgekocht worden die beter is dan de inbouw van de J1. Tenslotte heeft de J1 een elektronische sluiter en de V1 ook nog een mechanische versie. Verder zijn de toestellen identiek.
Oh ja, voor de dames: verkrijgbaar in zwart en wit, de J1 is er ook in het rood en in het roze. De lenzen op deze camera zijn bijpassend van kleur.

De eerste indruk van de Nikon 1 is goed. Het toestel voelt erg degelijk, ziet er prachtig afgewerkt uit en heeft een rustig design, met niet te veel knoppen. Dat lijkt me goed want wie veel knoppen wil koopt maar een spiegelreflex.

De menu's wijzen zichzelf, het instellen gaat erg makkelijk en een aantal zaken lijkt op alle Nikon toestellen hetzelfde, zoals het scherm met de opname, het histogram en de belangrijkste gegevens van de opname. Dat is ideaal als je Nikon gewend bent en dit toestel voor erbij hebt. Voor Nikon geldt dat ze op deze manier niet iedere keer opnieuw het wiel hoeven uit te vinden. Wat goed is kunnen ze overal toepassen.

Achterzijde van de Nikon 1 J1. Vertrouwd scherm voor Nikon gebruikers.

Hier is ook goed zichtbaar dat er niet zoveel knoppen op de achterkant zitten.

Vervolgens foto's maken. Het wijst zichzelf, gaat makkelijk en het ziet er goed uit! Ook bij beperkt licht gaat het prima. De autofocus vindt razendsnel het onderwerp, dat is echt een enorm pluspunt van dit toestel.

Ook in de volautomatische stand gaat het verrassend goed. Zodra er een onderwerp dat heel dichtbij staat in beeld wordt genomen gaat het toestel in de macro stand. Een mens in beeld? Portretstand. Ook de gekozen waarden voor diafragma, ISO e.d. leveren in veel situaties een goed resultaat op.

Wie dit blog vaker leest weet dat de echte test voor camera's zit in het fotograferen met hoge ISO waarden. Hoe minder ruis er dan zichtbaar is, hoe beter de sensor en daarmee de camera. En wie dit gelezen heeft weet dan goedkope compactcamera's op dit onderdeel slecht scoren. Dus hoe vergaat het de compacte systeemcamera?

Voor alle testfoto's hieronder geldt: ik geef een 100% crop weer, dat wil zeggen dat iedere beeldpunt van de sensor (pixel) ook een beeldpunt op het scherm is. Hierdoor kijk je naar een extreem klein detail v/h totale beeld, in deze voorbeelden slechts 3% van de hele foto!
Alle opnamen gemaakt onder gelijke omstandigheden, vanaf statief.
Het onderwerp in dit geval: een krijger uit het wereldberoemde terracottaleger uit Xi'an, China. Maar dan een 15 cm hoge replica. Het hoofd is slechts 2 centimeter hoog.

ISO 400:

Nauwelijks ruis. ISO100 en 200 zijn nog beter, maar het is bijna niet zichtbaar.

ISO 800:

Er is hier al een beetje ruis zichtbaar, maar niet storend.

ISO1600:

En nog wat meer ruis, maar het valt nog erg mee.

ISO3200 dan:

Het kost moeite om ruis in de foto te krijgen, maar op de extreme waarde van 3200 lukt het. En dan valt het nog mee, indrukwekkend!

ISO 6400 (Hi1) zit ook nog op de camera, wat levert dat dan op:

Dit is heel veel ruis. Maar voor ISO6400 is ook dit verrassend goed!

En vergeet niet: dit zijn extreme close-ups, enorm uitvergroot. En natuurlijk is het mogelijk in fotobewerkingsprogramma's ruisonderdrukking toe te passen waardoor het resultaat nog veel beter wordt dan hierboven. Ik begin me af te vragen hoe dit zich verhoudt tot een spiegelreflex camera, maar dat is voor de volgende keer.

De voordelen op een rij:

1. voelt erg degelijk aan
2. eenvoudig te bedienen
3. meer geavanceerde instellingen zijn mogelijk voor wie dat wil
4. kwalitatief zeer hoogwaardige foto's, ook op hele hoge ISO waarden.
5. op de volledig automatische stand over het algemeen prima foto's
6. uitstekende autofocus maakt het makkelijk het gewenste plaatje te maken
7. kleiner en lichter dan een spiegelreflex. Geen bezwaar om de hele dag mee rond te lopen
8. mogelijk om lenzen van de spiegelreflexcamera op dit systeem te gebruiken

Nadelen zoals ik ze zie:

1. Zoals eerder gemeld: te groot voor in de jaszak.
2. Als gevorderde fotograaf wil ik niet dat de camera van alles voor mij bepaald, ik wil graag van alles zelf instellen. Dat kan wel, maar zit onnodig verstopt. De voor mij zo vertrouwde P, S, A en M-stand zitten diep in een menu. Dat is helemaal niet nodig, er was op de draaischijf nog ruimte genoeg voor.
3. Ik heb behoorlijk moeten zoeken hoe ik het diafragma (in A-stand) of de sluitertijd (in S-stand) moet aanpassen. Ook de handleiding hielp niet. Na veel zoeken blijkt de zoomknop hiervoor gebruikt te moeten worden. Dat werkt prima, maar komt op mij onlogisch over. Het scheelt overigens wel een extra knop, dus ik snap waarom Nikon hiervoor gekozen heeft, maar als spiegelreflex gebruiker is dit wennen.
4. Het ontbreken van een zoeker. De V1 heeft die wel, maar op de J1 ontbreekt het. In de zon is er bijna geen foto mee te maken, je ziet echt helemaal niets op de display. Ik heb kunstgrepen moeten uithalen door het scherm in de door mijzelf veroorzaakte schaduw te houden, maar dan is de houding weer onlogisch en is het niet ontspannen fotograferen. Aan de andere kant: als je een compactcamera gewend bent zal dit punt je niet eens opvallen. Ben je echter zoals ik een spiegelreflexgebruiker, dan is het behelpen. 
5. Duur. Er zijn in dit segment voordeligere alternatieven op de markt die wellicht net zo goed zijn. Ik denk dan met name aan het Micro Four Thirds systeem wat nog niet de helft kost van het Nikon 1 systeem. Maar is dat wel zo goed? Een verdere test zal het uitwijzen!

Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende keer.

Robert van Brug