Vogelhutfotografie: Hut 4 Han Bouwmeester

Recentelijk heb ik weer een tijd in een vogelkijkhut gezeten. Na Hut 1 van Han Bouwmeester bezocht te hebben heb ik nu, weer samen met Wim Werrelman, Hut 4 bezocht. Dit is ook een boshut, maar nu betreft het een loofbos in plaats van een naaldbos. Bovendien is de lokale vogelwerkgroep hier niet direct in de buurt aanwezig, dus geen vogels met fel gekleurde ringen om de pootjes.

De administratieve afhandeling verliep weer prima, de routebeschrijving klopte en we konden op eigen gelegenheid de hut goed vinden. Het interieur van de hut is ongeëvenaard: een ruime hut van meer dan manshoogte. Er kan zelfs een beetje geijsbeerd worden in de hut. De hut is voorzien van 3 luikjes waar een dikke telelens probleemloos doorheen kan. Dan is er ook nog ruimte om te manoeuvreren en er zelf overheen te kijken. Om te voorkomen dat de vogels de fotograaf goed kunnen zien is de binnenzijde van de hut zwart geschilderd en hangt er bovendien een camouflagenet (niet voor de lens natuurlijk).
Het zitten is comfortabel op in hoogte verstelbare krukken. Ideaal is de aanwezigheid van schommelkoppen, 1 per kijkgat. Deze zijn van Benro, type GH2. Bovendien staan deze gemonteerd op een rail, waarmee de hele constructie soepel en geruisloos zijwaarts verplaatsbaar is. Een perfect systeem.

Voor de hut is een ruime waterbak waar op ooghoogte met de vogels naar gekeken wordt. Dit komt doordat de hut ingegraven is. Ooghoogte met het onderwerp is essentieel is voor de mooiste resultaten. Er staan diverse fotogenieke takken en stronken langs en rond de waterbak waar vogels op kunnen plaatsnemen. Om dit uit te lokken wordt er een zakje vogelvet meegeleverd wat op de stammen gesmeerd kan worden. Dit weten de vogels en ze beginnen het al te eten terwijl je er nog naast staat.

Kenmerkend voor deze hut is de moeilijke lichtval: het is een redelijk donker stukje bos waar lichtstralen door de open plekken in het bladerdak vallen. Dit zorgt voor een afwisselende lichtsituatie. Genoeg reden voor mij om alles in Manual mode te schieten.

Zeker in het begin van de dag, wij waren er voor 8 uur, is er nog weinig licht. Te weinig voor een f/8 combinatie, dus de 2x-teleconverter heb ik moeten vervangen voor een 1.4x, dat scheelt ruim een stop.
Dit leverde echter wel problemen op. De waterbak is namelijk behoorlijk groot, maar begint ook pas op 2 meter van de hut. Tot de achterzijde is het wel 7 meter, wat met 420 mm op een Full Frame body met vooral kleine vogeltjes erg ver is. Het is mij een raadsel waarom het zo gebouwd is, die afstand is echt een paar meter te veel van het goede. En niet alleen voor mij, ook 500 mm was niet voldoende.

Maar waar het om gaat is wat voor moois te zien valt. En dat viel nog het meeste tegen. Niet alleen hebben wij niet één speciale soort (Sperwer, Havik, Groene Specht) gezien, maar het was de hele tijd erg rustig. Ook de gewonere soorten als Koolmees en Merel waren niet veel aanwezig, er gingen hele perioden voorbij waarin letterlijk niets te zien was, ik heb het nog nooit zo rustig meegemaakt.

Uiteindelijk hebben we de volgende soorten gezien:

1. Koolmees
2. Pimpelmees
3. Merel
4. Vink
5. Roodborst
6. Glanskop
7. Heggenmus
8. Boomklever
9. Tjiftjaf
10. Muis. Geen vogel, maar wel leuk om rond te zien rennen.

Naast de voornoemde Sperwer en Havik had ik toch wel een Grote Bonte Specht verwacht, of een Eekhoorn, maar helaas.

Het aantal opnames dat ik uiteindelijk gemaakt heb valt tegen. Maar er zitten toch wel een paar tussen die ik de moeite waard vindt:

Opvliegende Tjiftjaf

Juveniele Roodborst

Vink

Muis

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

CKE Fotogroep 9: Spoorzone013

Alweer het derde bericht in 3 dagen tijd. Ik had wat in te halen en hiermee is dat gebeurd.
Op Hemelvaartsdag zijn we als cursisten van CKE naar Spoorzone013 in Tilburg gegaan. Dit is een oud NS-terrein dat normaal niet toegankelijk is. Delen ervan zijn overigens wel te huur, maar dat is vrij kostbaar. Af en toe wordt er een fotografiedag georganiseerd en dan is de entree slechts 2,50€ voor de hele dag. Dat was ook nu het geval en er kwamen niet minder dan 600 fotografen op af.

Het terrein bestaat uit een aantal grote hallen waarin het voornamelijk heel erg leeg is. Probeer de verlatenheid en grootsheid maar eens in een beeld te vangen. Bovendien zwermen overal fotografen rond, dus echt leeg is het beeld niet.

Apparatuur voor een dergelijke trip. Ik had een groothoekobjectief uitgekozen (16-35mm f/4) voor de hallen  aangevuld met een normale zoom lens (24-70 f/2.8) voor wat meer detail opnamen. De hallen zelf zijn erg donker (verlichting doet het al lang niet meer) maar door de ramen komt er wel licht naar binnen. Dit grote contrast kan eigenlijk alleen m.b.v. HDR gevangen worden. Daar ben ik nog steeds geen voorstander van omdat het vaak kunstmatig oogt, maar soms kan het niet anders.

De foto's:

De Wagenmakerij heeft het meeste licht, waardoor de
gekleurde pilaren mooi uitkomen

Koepelhal in HDR

Locomotiefhal in HDR

Naast de overzichtsfoto's is het juist ook leuk om details te fotograferen.

smeerput voor treinen. In de Locomotiefhal.

Deel van het verwarmingssysteem?

De opdracht van CKE was om de 12 meest aansprekende foto's te selecteren en die gezamenlijk te bespreken. Hier kwam een selectie uit naar voren:

reflectie van het dak van de Locomotiefhal en een plas water.
Opzettelijk ondersteboven weergegeven

Olievlekken op de grond

Weggeroest stuk treinrail

reflectie van een raam in een plas water

De gele balken hier leken in het juiste licht wel van goud

Nogmaals de koepelhal, in een poging om deze
anders dan anders weer te geven
HDR-opname

Bedankt voor het lezen en kijken,

Robert van Brug

CKE Fotogroep 8: ga los met je smartphone

Een paar weken de tijd om onder het motto 'het licht zien' foto's te maken. Geen bloedserieuze opdracht, maar vooral terug naar het plezier van fotograferen. "Hé leuk, even een kiekje maken", zoiets. Maar dan met de smartphone. Zoals ik in oktober 2013 al eens schreef worden die ingebouwde cameraatjes beter en beter en zijn uiteindelijk de nekslag voor de goedkope compactcamera's.

De nabewerking diende te gebeuren met Snapseed. Een gratis app voor iOs en Android, waarbij verrassend snel en simpel foto's nabewerkt kunnen worden door het toepassen van allerhande filters. Het gevaar zit erin om te ver te gaan, maar voor een keer is dat misschien wel leuk.

Een vooral leuke opdracht dus! Ik heb op vakantie in Bretagne af en toe foto's gemaakt, maar ook op mijn werk, thuis en onderweg. Dat resulteerde uiteindelijk in een ratjetoe van niet bij elkaar passende foto's:

Prachtig licht op de hoek van de straat
Dit duurde precies 1 minuut, snel handelen.

Gemaakt tijdens een wandeling langs De Dommel.
Kerktoren ruïne bij een Hengstenfokkerij, genomen
door het polariserende glas van mijn zonnebril heen.

Iets verderop tijdens dezelfde wandeling deze prachtige trekker

De mooie Koepelhal bij Spoorzone013 in Tilburg
(onderdeel van een volgende opdracht, maar ook hier gebruikt)

Eén van de eilanden van Les Sept-Îles voor de kust van Bretagne

Het Paleiskwartier in 's Hertogenbosch.
Deze vijver is het dak van de parkeergarage!

Gemaakt tijdens een lunchwandeling door 's Hertogenbosch vanaf de Zuidwal.
Het centrum grenst aan een natuurgebied.

Licht van de ondergaande zon dat
door een glas witte wijn heen schijnt

Bosje tegenover de basisschool van mijn kinderen

's Hertogenbosch heeft af en toe spectaculaire zonsondergangen!

Pont de Normandie, onderweg naar de vakantiebestemming.
Gemaakt al rijdend, door de voorruit heen.

Mooie wolkjes boven tennispark TV Bokt in Eindhoven.

Het Henri Dunantpark in Eindhoven net voor zonsondergang.
Het kunstwerk (die buizen) pakken nog net het laatste licht.

5 minuten na thuiskomst vanuit Frankrijk zag ik tijdens het uitladen van de
auto dit tafereel. Even snel een kiekje! Nauwelijks bewerkt.

Conclusie: de smartphones van tegenwoordig zijn vooral bij een behoorlijke hoeveelheid licht goed in staat om beeld vast te leggen. Als het wat donkerder wordt houdt het direct op, maar met veel licht is het prima. Snapseed als tool is leuk en intuïtief te gebruiken. Ik ben vast van plan om dit meer te gaan gebruiken in de toekomst, zeker in die gevallen waar de camera nog thuis ligt.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

CKE Fotogroep 7: inspiratie schilderij

Mijn fotocursus bij het CKE is dit jaar bij het 3e blok aanbeland, dat gegeven wordt door Hanneke Franssen-Moorren. Dezelfde docente die we vorig jaar het hele jaar gehad hebben, dus vertrouwd. En het tempo is aanzienlijk opgevoerd! Waar we bij Paul Veltman 2 opdrachten gedaan hebben (Beeldentuin en Eindhoven Anders) en bij Roberto Bogers 2 (photoshoot in de studio en complexe belichting, maar ook veel kleine opdrachtjes eromheen) werden we nu de eerste les verrast met maar liefst 5 opdrachten. In minder tijd uit te voeren, want het programma van Roberto was uitgelopen, aan de slag dus!

De opdracht waar ik het hier over ga hebben is het fotografisch namaken van een schilderij. De opdracht valt uiteen in twee delen: het eerste deel vindt plaats in de studio en mag in een groepje uitgevoerd worden. Ik heb samen met Johan een model gedeeld (Anneke is een kennis van hem) maar we hebben ervoor gekozen om wel ieder een eigen schilderij na te maken.

Het origineel:

Het Zigeunermeisje door Frans Hals

Mijn antwoord:

Anneke

Om twee foto's na te maken hadden we een studio ter beschikking en uren de tijd. Toch viel het niet mee om compositie, pose en licht zoveel mogelijk te laten aansluiten bij het origineel. We hebben eindeloos zitten bijstellen totdat het niet meer beter werd. Ruim een uur voor 1 foto lijkt ruim, maar Frans Hals heeft er waarschijnlijk langer over gedaan destijds.

Het tweede deel van de opdracht had ik in eerste instantie niet meegekregen. Er bleek nog een werk nagemaakt te moeten worden, zonder reflectoren, flitsers en andere hulpmiddelen. Bovendien moest dit buiten gemaakt worden. Min of meer toevallig werd mij een model in de schoot geworpen waarbij ik aan een schilderij moest denken.

Het origineel:

De Mona Lisa/La Giaconda

 Mijn antwoord:

Shiefke

Ik weet niet of Leonardo echt 14 jaar over dit werk gedaan heeft. Ik weet wel dat ik na een paar minuten klaar was. Meer tijd was er ook niet en de middelen waren minimaal: geen stoel, geen gelijkende kleding, helemaal niets. Toch is de pose wat mij betreft behoorlijk geslaagd, al zou vooral de rechterhand iets anders mogen.

Al met al een leuke opdracht. Ook medecursisten hebben weer verrast door prachtige resultaten te tonen. Soms werd met de hand een antieke jurk helemaal nagemaakt en in andere gevallen werd juist enorm geïmproviseerd. Leuk om te zien. Nieuwsgierig? Op 20 juni wordt aan de Stratumsedijk 22 in Eindhoven vanaf 20 uur een overzicht gegeven van de resultaten van alle fotocursussen. Komt dat zien!

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

Service Nikon D600

Begin 2013 heb ik een nieuwe camera gekocht: een Nikon d600 met 24-85 mm kitlens. Voor het eerst een full frame camera en het verschil was duidelijk te merken. Wát een kwaliteit, mooiere kleuren, groter dynamisch bereik, betere autofocus. En het bedieningsgemak is subliem, o.a. door de U1 en U2 instellingen die helemaal te programmeren zijn. Bovendien had ik nu twee keer zoveel pixels wat erg prettig is. Misschien het grootste verschil zit in de ruis: er kan tot veel hogere ISO-waarden doorgewerkt worden zonder dat er hinderlijke ruis ontstaat. Dat maakt de camera veel breder inzetbaar en geeft een enorme boost aan de beeldkwaliteit.

Helaas bleek deze potentiële Canon-killer één groot manco te hebben: de sensor wordt snel vies. Internetfora stonden er vol mee. Niet alle eigenaren hadden er last van, maar de meesten wel. Ik was er daar helaas één van. Nikon ontkende in alle toonaarden dat er een structureel probleem was. Dat lijkt een cultureel iets te zijn: beter ontkennen dan al die trouwe klanten helpen. De schande als dit zou worden toegegeven is blijkbaar ondraaglijk.

Een paar jaar geleden is iets dergelijk ook al gebeurd. De high-end flitser, waar alle Nikon-pro's mee rondlopen, de SB900, bleek oververhit te kunnen raken. Dit is nooit toegegeven, maar na korte tijd kwam er wel plotseling een SB910 op de markt. Exact gelijk, behalve dat deze dat ene probleem niet had.

Na ongeveer een jaar introduceerde Nikon plotseling de D610 camera op de markt. Bijna exact gelijk aan 'mijn' D600, maar hier was het sensor-probleem opgelost. Een aantal bezitters waren teleurgesteld en ruilden hun D600 in op een D610. Anderen maakten de overstap naar de duurdere D800. En net toen velen dachten dat er voor de D600 geen oplossing meer zou komen, kwam die er toch: bezitters mochten hun D600 naar Nikon retourneren. Die zou de sensor reinigen en als het nodig is het sluitermechanisme, dat de oorzaak is, helemaal vervangen. Halleluja, eindelijk. Volgens de westerse bedrijfsfilosofie had Nikon dit direct moeten doen, maar Nikon is geen westers bedrijf. Beter laat dan nooit.

Vlak voor een vakantie heb ik contact gezocht met Nikon service. Hier kan eenvoudig een melding gemaakt worden waarna een adressticker wordt gemaild. Deze moet op de doos geplak worden, waarmee het product gratis (!) retour gaat naar Nikon. Dat werkt prima. Het is ook vrij uitgebreid, zo moet er bijvoorbeeld worden aangegeven wat er allemaal retour komt, zoals de originele verpakking, aankoopbewijs, cameradop, batterij, geheugenkaart, TFT beschermer, oogrubber, draagriem, lens, enzovoort. Bij voorkeur ontvangen ze de spullen in de originele verpakking (dan is het goed verpakt), met het aankoopbewijs (zodat gecontroleerd kan worden of het onder garantie gerepareerd kan worden), het product en verder niets.

Na één dag kreeg ik al een melding via e-mail dat de zending ontvangen was. Dat is een geruststelling. Er raakt nu eenmaal wel eens iets kwijt in de post.

Zes dagen later kreeg ik weer een bericht dat het product onder garantie was gerepareerd en retour gestuurd zou gaan worden.

Bij thuiskomst bleek de camera al op mij te staan wachten. Met een document erbij waaruit blijkt dat de sluiterunit vervangen is (yes!), de sensor en het spiegelhuis zijn gereinigd en de laatste firmware is er opgezet. Geweldig, nu ga ik nog meer plezier van dit fijne toestel hebben. En op de uitgevoerde reparaties wordt weer 6 maanden garantie gegeven.

Al met al heel netjes en snel. De toekomst moet uitwijzen of het probleem nu echt de wereld uit is, maar ik kan me niet voorstellen dat dat niet zo is. Ik heb maar één slordigheidje kunnen ontdekken: de shuttercount, het tellertje in de camera die bijhoudt hoeveel foto's er al gemaakt zijn (ook wel het aantal 'kliks'), is niet gereset. Dat is vreemd. Een sluitermechanisme wordt gemaakt voor 100.000 of 150.000 opnames. Daarna moet het sluitermechanisme vervangen worden. Maar dat is nu net met deze camera gebeurd, dus ik had verwacht dat de teller weer op nul zou staan, wat niet zo is. Dat kan online gecontroleerd worden trouwens.

Conclusie: toen Nikon uiteindelijk besloot het probleem op te lossen, was de service uitstekend.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

Fotograferen tijdens de familievakantie

In de meivakantie zijn wij met z'n viertjes naar Frankrijk geweest, naar Morgat in Bretagne. Prachtig gebied: rotskusten afgewisseld met zandstranden. Helaas geen super mooi weer, maar we hebben alle dagen buiten iets kunnen ondernemen.

En natuurlijk hoorde foto's maken daarbij. Maar hoe pak je dat aan? Wat neem je mee, en wat laat je thuis? Dat is het onderwerp van dit artikel.

Mijn uitgangspunt was dat het in de eerste plaats een vakantie met het gezin was en geen fotosafari. Toch hoopte ik stiekem op gelegenheden om landschappen en ook vogels vast te leggen. Voor dat laatste heb ik de telelens toch maar meegenomen (300 mm f/2.8). Die is zo groot dat in de tas de rest er wel bij kon. Ik heb me daarbij beperkt tot een 18-200 mm superzoom, zodat het hele bereik was afgedekt. Daarnaast een licht statief, een monopod, een reflectiescherm en een flitser. En toen was de tas echt vol. Het geheime wapen was de smartphone: ik rekende erop dat die mij soms uit de brand zou helpen.

Na het doorlezen van mijn enige artikel over vakantiefoto's was ik maximaal voorbereid.

En ik was van plan om niet alleen foto's van de geijkte vakantiemomenten te maken, zoals:

• een ober in dat ene restaurantje een foto van het hele gezelschap laten nemen;
• dé bezienswaardigheid in de buurt (Eiffel toren, entree v/h Louvre, Paleis op de dam)
• de caravan/tent op de camping of het gehuurde huisje
• het strand midden overdag, vol met mensen die je niet kent.

Begrijp me niet verkeerd, die foto's moet je ook maken. Maar als die gemaakt zijn, probeer dan ook een andere invalshoek, een ander standpunt en een ander onderwerp als het kan.

Le Mont St.Michel

TIP: neem ook onderweg foto's. Met de telefoon desnoods.

Op vakantie gaan is een avontuur en het meest avontuurlijke deel is de reis. Neem daar dus ook foto's van. Zoals deze van het wereldberoemde stuk rots voor de kust van Bretagne. We zijn een klein stukje omgereden om het te kunnen zien, maar zijn er niet geweest. Toch de moeite waard, maar dat weet je pas als je het doet.

Uitzicht vanaf Le Point Dinan

Landschapsfoto's zijn heel lastig om goed te krijgen. De compositie luistert heel nauw maar vooral belangrijk is om een gevoel van diepte te creëren. Op de foto hierboven is dit in ieder geval gelukt: er staat iets op de voorgrond, dat loopt natuurlijk over in de rots in het midden van het beeld, terwijl op de achtergrond nog een rotskust zichtbaar is. Lastig betekent oefenen, dus vaak doen. 

TIP: Neem ook landschapsfoto's, denk aan diepte in het beeld.

Uitzicht op 'ons' favoriete strandje

Om deze foto te kunnen maken ben ik 50 meter naar boven geklauterd omdat ik gezien had dat daar leuke bloemetjes groeiden die ik in de voorgrond zou kunnen opnemen. Toen ik daar een hommel aantrof wist ik ook welke bloemetjes er in beeld moesten komen. Je moet er iets voor over hebben.

TIP: Doe extra moeite, dat zie je terug in het resultaat.

Iris op het klimparcours

Ik kan slecht stilzitten dus er moet iedere dag iets ondernomen worden. Bijvoorbeeld met mijn dochters een klimparcours doen. Ook bij dit soort gelegenheden moet de camera mee.

Iris op grote hoogte

Deze foto is gemaakt met mijn smartphone (Samsung Galaxy S3). Op het hogere deel van het parcours wilde ik zelf ook meeklimmen en was een spiegelreflex echt niet handig. Een telefoon in de broekzak kon wel.

Iris op de trampoline

Jan-van-Gent met nestmateriaal

Dit is de enige foto die niet met een gemiddeld toestel/lens te maken was. Ik heb een dagje vogels gekeken vanaf een boot naar Les Sept-Îles. Leuke dag, aanrader als bestemming. Neem een telelens mee!

Uitzicht vanaf een van de zeven eilanden

En ook dit is gemaakt met een smartphone.

Eline heeft plezier met de golven

Natuurlijk: als er iets leuks gebeurd probeer je dat ook vast te leggen. Wij zijn een aantal keer teruggeweest naar dit strand. Dan wordt het daardoor al speciaal en dat kun je vastleggen. Een leeg strand zegt niet zoveel, maar juist dat het daar leuk was kan vastgelegd worden.

Bretons

Een slechte foto van het strand, of een aandenken aan het op bijna alle borden aanwezige Bretons, waar geen touw aan vast te knopen is? Dit soort details mogen niet ontbreken. Alweer een smartphone foto.

TIP: let op details die typerend zijn voor de streek.

Iedereen kan fotograferen en op alle telefoons zit wel een camera en die zijn lang niet slecht, zeker buiten bij redelijk mooi weer niet. Maak daar gebruik van. Fotografeer de gekste dingen, maar zeker ook de meest normale. Natuurlijk zet je elkaar op de foto (vergeet de fotograaf niet!), maar leg de rest ook vast. Alvast veel plezier bij de volgende vakantie gewenst.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

Kleurzweem verwijderen

Ik ben gisteren bij de jaarlijkse show van Kids On Ice geweest, waar mijn oudste dochter voor het eerst aan mee heeft gedaan. Dit duurt een uur en het optreden van mijn dochter een minuut of 3 dus ik had bedacht om mijn camera mee te nemen zodat ik me niet hoefde te vervelen.

Op voorhand was er een instructie dat er alleen vanaf de tribune gefotografeerd mocht worden en foto's van de officiële fotograaf zijn te bestellen tegen betaling. Ik snap dat een fotograaf anders geen foto meer slijt, maar ik wil zelf de foto's maken. Er waren een aantal maatregelen genomen zodat als ouders vermomde fotografen niet dicht bij de ijsbaan konden komen. Tja, dan maar vanaf de tribune.

Vlak voor aanvang van de show kwam de klap op de vuurpijl: het licht (TL) werd gedimd, terwijl het er al behoorlijk donker is, én de groene spotlights gingen aan. Plotseling baadde de hele ijsbaan in een groene zweem! Iets anders dan gewoon foto's maken zit er dan niet op en dan thuis maar kijken hoe dat eruit ziet.

Nou, zo dus:

Als ik heel positief wil zijn, dan kan ik alleen maar zeggen dat mijn camera zijn werk goed heeft gedaan: het was knap donker en het licht was groen, dus dit beeld klopt. Toch vond ik dit niet mooi. En bij een geel kostuum valt het nog niet op, maar een wit pakje wordt lichtgroen. En het ijs heeft niet meer de kleur van ijs. Van pistache-ijs misschien.

Het menselijk oog is veel beter dan een camera: als wij weten dat iets wit is, dan passen onze hersenen het beeld daarop aan. De camera kan alleen registreren. Als de kleur niet correct is moet er handmatig ingegrepen worden.

Het gereedschap hiervoor is de dropper (pipet) in de curves-tool. Klik met de witte pipet een punt aan in de foto waarvan bekend is dat dit wit moet zijn, en vervolgens een zwart punt met de zwarte pipet. Mocht er een punt zijn dat middengrijs is dan is ook hiervoor een pipet aanwezig.

Curves panel in Photoshop CC.
De drie pipetten bevinden zich uiterst links, naast de grafiek.

Blijft natuurlijk de vraag welk punt geschikt is om echt wit of zwart te zijn. Het makkelijkste is hiervoor een Levels layer (niveaus-laag) te gebruiken. Met ALT ingedrukt kan er aan de schuifjes getrokken worden, waarbij het punt dat als eerste zwart of wit wordt ook daadwerkelijk het resp. donkerste of lichtste punt in de foto is. Klik hier op met de pipet. Lukt het niet met Levels, dan kan het ook op het oog. Tip: een schaduw kan vaak goed fungeren als zwartpunt en een reflectie van de zon op metaal prima als witpunt.

Resultaat:

Zelfde foto, kleur gecorrigeerd.

 Ik heb hier alleen met de witte pipet op de boarding geklikt, dat is alles.

Ik ga verder niet veel foto's laten zien, want het zijn merendeels jonge meisjes en daar wil ik terughoudend mee omgaan. Ik zou het ook niet fijn vinden als iemand een foto van mijn dochter op internet zette. De dame hierboven deed mee met de seniorengroep, dus dat moet kunnen.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug