Bedien je camera met je smartphone 2: draadloos

Zoals in het vorige artikel al gemeld, is er een voordelige oplossing om je smartphone in te zetten als geavanceerde afstandbediening. Bijna alles op de camera is van een afstand in te stellen, het is alleen niet snel omdat het via de liveview mode gaat. Maar ik meldde reeds dat het nog makkelijker kan: draadloos!

Nikon DSLR met Wireless Unit (WU-1b)

Op bovenstaande foto het geheime wapen van Nikon, de wireless unit die op de mini-USB-poort aangesloten kan worden. Dit is feitelijk een mini-router, m.a.w. hij werkt als draadloos netwerk. Op de smartphone is nu een nieuw netwerk zichtbaar, dat begint met de letters NIKON gevolgd door een code. Deze aanklikken en er is verbinding.

Nikon adviseert op in de Play Store de WMU-app te downloaden. Dat kan natuurlijk. Deze werkt goed maar beperkt. Er kunnen foto's gemaakt worden en overgezet worden naar het android apparaat. Dat is alles.

Gaan we echter de in het vorige artikel al genoemde app "DSLR Dashboard" opstarten, dan krijg ik draadloos toegang tot de camera, met alle functionaliteit.

Let op: eerst contact maken met het netwerk (de camera met WU), daarna pas de app opstarten.

Samsung Galaxy S3 als afstandbediening

Let op de toevoeging "NET" achter het typenr.

Verder werkt het hetzelfde als gisteren beschreven, maar dan zonder gedoe met lastige kabels.

Er zijn 2 modellen WU van Nikon op de markt. Het is cameratype afhankelijk welke de juiste is.

Hoe dit met Canon camera's (of nog andere merken) werkt weet ik niet. Er zijn ook een aantal camera's (zoals Nikon D5300) met WiFi ingebouwd, maar of het dan hetzelfde werkt weet ik niet. Maar dit werkt in ieder geval en ik kan het goed gebruiken.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

Bedien je camera met je smartphone

Al surfend op het internet kwam ik op een gegeven moment een filmpje tegen van iemand die met zijn smartphone zijn camera kon bedienen. Dat wilde ik ook kunnen want er zijn situaties denkbaar waarin een afstandbediening een goed idee is, omdat het anders onmogelijk is, of gevaarlijk.

Het zal herkenbaar zijn dat iedere nieuwe mogelijkheid op het gebied van fotografie vaak gepaard gaat met hoge kosten. Maar niet in dit geval! Er moeten een aantal zaken geregeld zijn, maar duur hoeft het niet te worden.

Benodigd:

1. Een spiegelreflexcamera.
2. Een smartphone, in mijn voorbeeld een Samsung Galaxy S3.
3. Een app voor op de smartphone. In het geval van een Nikon is dat "DSLR Dashboard". In het geval van een Canon is dat "DSLR Controller". Deze werken ongeveer hetzelfde (check Youtube, hier staan voorbeeldfilmpjes). Kosten van de app: gratis! Verkrijgbaar via de Play Store van Google (dus gecontroleerd).
4. De app vraagt bij de eerste keer opstarten om een andere app, nl. "OpenCV Manager". Deze is benodigd om het geheel werkend te krijgen. Bevindt zich ook in de Play Store, en ook deze is vrij te gebruiken.
5. Er wordt standaard bij de camera een kabel geleverd om foto's naar de PC over te kunnen zetten. Aan de kant van de camera is dat bij mij een mini-USB-kabel, het andere uiteinde is USB. Bij de smartphone wordt een kabel geleverd die aan de kant van de smartphone micro-USB is en aan de andere zijde ook USB. USB kun je niet zomaar op USB aansluiten (allebei "mannetjes"). Nu zijn er in de handel kabels die als adapter werken, bijvoorbeeld van micro-USB naar OTG (zeg maar vrouwtjes-USB), en die moet je hebben. Kosten tussen de 5 en de 10 Euro.

Nu is het allemaal op elkaar aan te sluiten, waarna het er zo uitziet:

En nu is gelijk zichtbaar wat het verschil is met een traditionele afstandbediening: het liveview-beeld is op de smartphone zichtbaar. Het groene vierkantje is het geselecteerde focuspunt en het is mogelijk een ander punt te selecteren waarna de camera daarop zal scherpstellen. En dat door op een schermpje te tikken. De sluiter indrukken gaat op dezelfde manier.

Maar het wordt beter, veel beter. Want bijna alles van de camera is in te stellen via deze app: sluitertijd, diafragma, witbalans, isowaarde, bestandsformaat (JPEG of RAW), focus methode, focusgebied, belichtingscorrectie, flitsinstellingen, enzovoort enzovoort. Tevens is een reeks opnames programmeerbaar, zoals een HDR opname in 5 delen, telkens met 1 stop verschil. Of focus stacking, bijna niet te doen met de hand en hiermee wordt het geautomatiseerd: camera instellen, kopje koffie gaan drinken en als je terug komt is hij klaar.

Vanzelfsprekend kun je op de foto ook bekijken op het schermpje, maar of dat goed overkomt is de vraag. Maar een indicatie is wel fijn. Het is ook mogelijk de foto met GPS-data uit de smartphone te verrijken en daarna via sociale media te delen. Uiteraard kun je de foto's ook gewoon op de camera laten staan.

Geweldig toch? Ik heb er direct wat mee zitten spelen en ik zie absoluut mogelijkheden. En dat bijna gratis. Vanzelfsprekend is er een keerzijde. Omdat er via de liveview mode van de camera gewerkt wordt, staat de spiegel omhooggeklapt, anders zou er geen beeld zijn. Dit houdt de camera echter maar 20 minuten vol, daarna wordt het te warm en houdt hij er mee op. Er komt dan ook een teller in beeld die aftelt naar nul. Persoonlijk vind ik dit niet zo'n punt. Erger is dat als je een foto wilt maken en je drukt de ontspanknop in, dan moet eerst de spiegel naar beneden. Vervolgens omhoog aan het begin van de opname, omlaag aan het eind, en tenslotte weer omhoog om terug te keren in liveview mode. Probeer maar op de camera uit: ga naar Liveview mode en neem een foto. Er volgt een hele serie klik-klak-klik-klak en het duurt vrij lang (seconden). Het is dus niet snel en ook niet stil. Een burst van even 10 opnames achter elkaar gaat niet lukken, helaas. Maar toch zie ik er toegevoegde waarde in, en dat voor bijna nop.

Mocht je heel enthousiast zijn hierover en je hebt Nikon, wacht dan nog even, want het kan nog mooier, maar dat is voor een volgend artikel.

Bedankt en tot de volgende keer.

Robert van Brug

CKE Fotogroep 1: Beeldentuin

Na vorig jaar met veel plezier bij het CKE een fotocursus te hebben gevolgd, heb ik me voor dit jaar ingeschreven op een vervolgcursus, Fotogroep geheten. De opzet is ongeveer gelijk aan vorig jaar: er zijn opdrachten, die worden klassikaal voorbereid, individueel uitgevoerd en tenslotte weer klassikaal besproken. Het geven van feedback aan elkaar is een essentieel onderdeel dat erg leerzaam is.
Een verschil t.o.v. vorig jaar is dat we dit keer 3 docenten hebben die alle drie een trimester verzorgen. De eerste docent is Paul Veltman.

De eerste opdracht zit er inmiddels alweer op. We zijn naar de beeldentuin Interart in Heeswijk-Dinther gegaan. Niet om de prachtige beelden of de parkachtige tuin vast te leggen, maar om iets te doen met een van de materialen: brons, glas, steen of ijzer. Dit moest maximaal 18 foto's opleveren met een rode draad (1 materiaal) of 1 thema (rondingen, doorkijkjes). Geen beelden, maar details, abstracties, vervreemdingen, dat soort beelden. Daarnaast moesten er 20 foto's ingeleverd worden in landschapsoriëntatie die gezamenlijk een filmpje moeten gaan opleveren dat de docent in elkaar gaat draaien.

Zoals gezegd is de tuin prachtig en het staat er werkelijk bomvol met zeer fraai werk. Ik wist niet goed waar te beginnen maar had wel snel een thema voor de 20 liggende foto's voor het filmpje, want er stonden veel fraaie beelden van vogels. Tja, dat was natuurlijk te verwachten.

Visdiefjes

Pauw (detail)

IJsvogels bij de centrale vijver

Beeld "Birdwatcher"!

En ik heb zelfs de aanwezige beelden in de galerie vast proberen te leggen. Lastig, want die stonden allemaal in vervelend spiegelende vitrinekasten.

"Gruttootje"

Na verloop van tijd had ik het meeste dat leuk vond wel vastgelegd en had ik inmiddels ook bedacht dat ik me op brons zou storten, o.a. omdat er veel mensen met glas bezig waren, en andere komt je allemaal met dezelfde beelden thuis.

Hier wat voorbeelden:

Maar hoewel dit met behulp van een macrolens, een statief en een afstandbediening technisch wel lukte, had ik niet het idee dat ik nu hele sterke beelden aan het vastleggen was. Toen viel mijn oog op een detail van een beeld, een klein muisje. Vervolgens bleken daar een paar kleine spinnetjes op te zitten. Dat moest ik proberen:

Vervolgens zag ik overal kleine insecten en heb ik er daar een paar van vastgelegd.

Maar al afdwalend stapte ik ongemerkt over op steen:

En zelfs op papier:

En zo heb ik me niet echt tot 1 ding beperkt, daarmee de opdracht maar deels invullend. Maar het was mooi weer, gezellig en we waren gastvrij onthaald, dus een prima dag. Maar de resultaten? Ik vond een aantal wel leuk, maar niet heel sterk. Het is dan ook niet mijn soort fotografie maar ik kies ervoor om iedere keer weer uitgedaagd te worden. Bij de nabespreking bleek pas dat we series van beelden die goed bij elkaar passen moesten samenstellen. Dat leverde in mijn geval een drieluik op (met steen) en een losse foto (brons). Zelf ben ik hier niet kapot van, maar ik zie wel dat de serie bij elkaar past, daarom hier het resultaat:

En het drieluik, zoals het in de gang bij het CKE zal komen te hangen:

De eerstvolgende les beginnen we aan de volgende opdracht waar redelijk geheimzinnig over wordt gedaan. Spectaculair heb ik horen zeggen. Ik ben benieuwd.

Bedankt voor het lezen/kijken. Feedback altijd welkom!

Robert van Brug

Smartphone Fotografie

Velen beschikken inmiddels over een smartphone, oftewel een mobiele telefoon met extra's. Dit apparaatje kan inmiddels bijna alles wat we willen en er lijkt geen einde te komen aan de lijst met functies die wordt toegevoegd. Voor dit blog wil ik ingaan op de ingebouwde camera: hoe goed is die? Wat kun je ermee en wat niet? Hoe ga je ermee om?

Mijn persoonlijke toestel is een Samsung Galaxy S3. Die beschikt over een 8 megapixel camera (3264x2448 pixels). Er kan niet gezoomd worden: telefoon zijn met een primelens uitgerust, in mijn geval met een 3.7mm f/2.6 objectief. Zoomen gaat daarom op de ouderwetse manier: met de voeten.

Het toevoegen van camera's aan telefoons heeft tot gevolg dat miljoenen mensen altijd een camera bij zich hebben. Ooit is geroepen dat de beste camera diegene is die je bij je hebt, dat zou dus de smartphone moeten zijn! Tegelijk is er nogal discussie: er kan geen concert gegeven worden of de aanwezigen op de eerste 10 rijen houden continue hun schermpje in de lucht en kijken naar het scherm en dus niet naar het optreden. Zeer irritant voor de mensen daarachter, maar ook voor veel artiesten die alleen al om die reden alle camera's willen verbieden bij optredens.

Camera's bij Doe Maar concert Symphonica in Rosso in 2012
Nikon D90 met 35 mm f/1.8 (vol open), ISO 800

Deze foto heb ik in 2012 tijdens Symphonica in Rosso gemaakt. Ik had mijn spiegelreflexcamera mee naar binnen gesmokkeld en heb me daar ook fotografisch kunnen uitleven. Natuurlijk heb ik ook daar over geblogd. Waar veel concertgangers al snel achterkomen is dat de foto's die zij van vlakbij hun idool maken, allemaal mislukken of op zijn best zeer matig van kwaliteit zijn. Dit ligt aan de zeer kleine beeldsensor die in zo'n toestelletje zit, wat resulteert in bakken ruis als de ISO-waarden bij weinig licht omhoog moeten. En zo'n concert is erg donker, artiesten staan ook nog eens niet stil, dus het blijkt al snel onmogelijk om een fatsoenlijke opname te maken. Als de eigenaar van zo'n camera echt geen fotografische ervaring heeft, dan zal hij proberen met de ingebouwde (LED-)flitser wat licht in de duisternis te brengen. Deze is zo zwak, dat het resultaat bijna een zwart vlak wordt. Niet flitsen tijdens een concert dus: zinloos.
De meeste foto's die op de wereld gemaakt worden, zijn van mensen die een herinnering willen vastleggen. Vaak op vakantie, in een restaurant, een gezellig moment met vrienden en familie, dat soort zaken. Heel vaak, zeker in ons deel van de wereld is dat binnen en is het veel te donker voor een geslaagde foto. Als dit is wat je wilt, neem dan een foto van zeer dichtbij met de flits aan, of probeer zoveel mogelijk licht te vangen en laat de flits uit. Lastig blijft het.

Er zijn echter omstandigheden waar een smartphone een prima oplossing is, zoals buiten bij mooi weer. Vandaag was ik in Nationaal Park de Loonse en Drunense Duinen en daar heb ik het uitgeprobeerd. Hier het resultaat:

Eén van bovenstaande foto's is met mijn smartphone gemaakt. De andere met mijn Nikon D600 voorzien van 24-85 mm objectief (niet bijgesneden). De telefoonfoto komt standaard in een 4:3 beeldverhouding te voorschijn, dus om het vergelijk eerlijk te houden heb ik die bijgesneden naar 3:2. Beide foto's zijn bewerkt in Photoshop, o.a. verkleind naar hetzelfde formaat. Nou, zeg het maar!

Vanzelfsprekend is het zo dat uiteindelijk de telefoonfoto niet zo scherp, gedetailleerd, kleurecht, etc. is als de spiegelreflexfoto, maar slecht is het zeker niet. Dus: landschapsfotografie kan prima met een smartphone.

Doorwandelend door dit on-Nederlandse woestijnlandschap kwamen we weer in het bos terecht. En rond deze tijd van het jaar betekent dat paddenstoelen. Heel mooie, zo van die rode met witte stippen:

Kabouterhuisje in de zon

Samsung Galaxy S3

Camera koos: iso 80, 1/800e sec., f/2.6

Deze telefoonfoto toont aan dat macrofotografie ook kan met een smartphone. Het is zelfs zo dat macrofotografie makkelijker is met een kleinere sensor. De keerzijde van die medaille is hier ook zichtbaar: de scherptediepte is enorm, alles is scherp. Vergelijk dit met een foto met een spiegelreflexcamera, met macrolens, van ongeveer dezelfde afstand:

Dezelfde paddestoel

Nikon D600 met 105 mm f/2.8 macro-objectief

zelf gekozen voor f/16, iso 400 en 1/160e sec.

Op deze foto is het gras achter de paddenstoel mooi vervaagd.
Groot voordeel van de spiegelreflescamera is dat er van alles in te stellen valt. Bij de smartphone is het maar afwachten wat de camera ervan brouwt. Maar als aandenken vind ik de macrofoto niet slecht.

Conclusie: ik merk zelf dat ik steeds vaker even een kiekje maak met mijn smartphone. Ik heb die altijd bij me en de andere camera lang niet altijd. Maar binnen ben ik ermee opgehouden, alleen nog maar buiten.

En dan het antwoord op de landschapsfoto's: de bovenste is met een spiegelreflex gemaakt, de onderste met een smartphone.

Bedankt weer voor het lezen en tot een volgende keer,

Robert van Brug

Fotoshoot Anne

Binnenkort begint CKE, het Centrum voor de Kunsten in Eindhoven, met het nieuwe cursusseizoen. In een poging wat extra cursisten aan te trekken werd een open dag georganiseerd waar van alles te zien en te beleven was. Voor de fotografie-afdeling mocht ik een fotoshoot in de studio doen, waarmee hier ook iets te zien was. Een van de docenten gaf dan verder tekst en uitleg aan geïnteresseerden, ik kon me uitleven in het fotograferen. Leuk, ik had dat pas één keer eerder gedaan en dat beviel goed. Mijn buurmeisje Anne gevraagd en die was direct enthousiast.

Een paar dagen van tevoren hebben we het doorgesproken. Wat kun je verwachten en hoe moet je je erop voorbereiden? Als fotograaf moet je de juiste lenzen klaarleggen, geheugenkaartjes leegmaken, accu's opladen en alles goed schoonmaken voor een optimaal resultaat. Het model kan ook een bijdrage leveren door fris gedoucht te zijn, haar gewassen en gestyled waardoor het mooi valt. En dan de accessoires: je kunt van alles meenemen om er een leuke verkleedpartij van te maken. Als er een aantal poses uitgeprobeerd zijn kun je door iets te veranderen in het uiterlijk weer opnieuw beginnen. En haar los, in een knot, in een staart en zo verder levert nog meer mogelijkheden op. Anne had een behoorlijke weekendtas met kleding mee, een zonnebril, een hockeystick, etc.

Hier een aantal resultaten:

Klassieke belichting, low-key, omgezet naar zwart/wit

Er waren even wat opstartproblemen en docente Hanneke moest direct mensen te woord staan, waardoor ik min of meer gedwongen was met low-key opnames te beginnen. Gelukkig maar, want ik vind dit zelf een heerlijke foto geworden.
De achtergrond is een zwart gordijn. In de nabewerking is die nog een stuk donkerder gemaakt zodat het ook echt zwart is geworden. In de omzetting naar zwart/wit is nog een geel filter toegevoegd.
Alle opnamen deze dag heb ik gemaakt met mijn Nikon D600. Alleen de low-key foto's zijn met een macrolens gemaakt (105 mm f/2.8), de rest met een 24-85 mm f/3.5-5 voor meer flexibiliteit. Achteraf had ik ook nog een aantal foto's met een 50 mm (f/1.4)-prime willen maken, maar daar heb ik niet meer aan gedacht.

Na een tijdje konden we dan verder met de high-key opnames, oftewel de witte achtergrond. Hier een overzichtsfoto hoe de studio is ingericht:

Overzicht fotostudio

De studioflitser rechtsvoor belicht het model. De flitser linksachter overbelicht de achtergrond waardoor deze echt wit wordt. Hierdoor komt het model helemaal los van de achtergrond. Eventueel kunnen extra flitsers ingezet worden maar meer lampen maakt het lastiger. En ik ben een beginner op dit gebied, dus wil ik het graag niet te moeilijk maken voor mijzelf. Achteraf had ik nog wel een extra reflectiescherm her en der willen inzetten, maar over het algemeen ben ik tevreden.

Niet vergeten om op ooghoogte met het model te werken bij dit soort opnamen. Wat voor de fotograaf betekent: languit in het stof op de studiovloer.

Een groothoeklens vertekent alles wat dichtbij is. Dat is normaal gesproken niet wenselijk (denk aan enorme neuzen), maar je kunt er ook je voordeel mee doen, zoals benen nog langer laten lijken dan ze al zijn.

Mijn favoriete opname uit de hele shoot. Het is een reële hockeypose, waarbij ik had gevraagd "boos naar de tegenstander te kijken". Deze foto komt lekker dynamisch over, terwijl alles toch stilstaat. Dit was eigenlijk het enige beeld dat ik van te voren al in mijn hoofd had zitten en dan hoeft het "alleen nog maar" gemaakt te worden. Haar in een vlecht omdat ze dat meestal met hockey zo heeft.
De lamp was hiervoor naar links verplaatst en een stuk lager gezet om meer licht in het gezicht te krijgen en daardoor minder schaduwen. De knalroze sokken verspreiden het licht van de flitsers en veroorzaken roze vlekken op de grond.

Naarmate de shoot langer duurde lukte steeds meer. Ook de gevraagde "dromerige blik in de verte".

De eerste foto die ik na afloop heb uitgewerkt. Prachtige zonnebril. Het idee van een van de aanwezigen om de bril halverwege de neus te doen en er overheen in de lens te kijken werkt perfect. Nieuwe profielfoto voor Facebook zou ik zo zeggen.
Zonnebrillen zijn meestal een ramp voor de fotograaf: er doorheen fotograferend zie je maar weinig van de ogen en met een beetje pech reflecteren ze het flitslicht, of als het echt spiegelglazen zijn zie je de camera erin (of je moet dat juist willen). Hier is het goed opgelost.

Anne was nog heel blij met deze tas, dus die moest ook op de foto. U vraagt, wij draaien!

Om het af te leren een dromerig portret in zwart/wit.

En er was nog veel meer! Zittend, liggend, staand, bijtend in een hockeystick, samen met haar moeder, macro close-up van een oog, enzovoort. Alles kan, alles mag, leef je uit. Resultaat van drie uur shoot is minimaal 20 foto's die helemaal goed zijn, geschikt om groot af te drukken, posterformaat. Ik vond het leuk om te doen, Anne is er blij mee en het CKE heeft een aantal extra inschrijvingen voor fotocursussen gekregen die dag, dus win-win-win!

Bedankt weer voor het lezen,

Robert van Brug

Macro 6: Macrofotografie met teleconverter

Het is weer macrotijd! De warmste maanden van het jaar kenmerken zich door een explosie aan kleur door bloemen en insecten. Bovendien laten veel vogels het in deze tijd een beetje afweten lijkt het wel. Het is vaak erg warm met hard zonlicht en dan is het lastig een mooie foto te maken. Natuurlijk is het een mogelijkheid om dan bij het eerste (zachte) zonlicht van de dag te gaan fotograferen maar dat is wel heel vroeg in dit jaargetijde. Dus grijpen veel vogelfotografen in Juli en Augustus naar de macrolens. Lekker licht, voor de verandering.

Hoe ging het ook al weer? Sinds vorig jaar heb ik zelf een macrolens en ik heb er al een aantal artikelen aan gewijd. Ik heb eerst besproken wat macrofotografie eigenlijk is, vervolgens de problemen die in deze tak van fotografie ontstaan door de zeer beperkte scherptediepte, gevolgd door het inzicht dat een flitser wellicht een goed idee is om wat licht in de duisternis te brengen. Tenslotte heb ik het afgerond door over de buitenstudio te schrijven: gebruik alle mogelijke hulpmiddelen die beschikbaar zijn. En toen ging voor een paar maanden de macrolens weer de kast in, het seizoen zat erop.

Niet dus, want ik heb de lens ook nog gebruikt bij mijn opdracht portretfotografie in de fotostudio. Geen betere lens dan een macrolens. Het kwaliteitsverschil met een zoomlens is aanzienlijk.

Vorige week kreeg ik het op mijn heupen en wilde ik er wel weer eens op uit met de macrolens. Via Facebook had ik de tip gekregen dat Natuurtuin 't Loo in Bergeijk een aantrekkelijke fotolocatie is en nog redelijk dichtbij huis ook.

Op voorhand had ik wel een klein dilemma: sinds vorig jaar is er nog iets gewijzigd: ik ben overgestapt op Full Frame. Dat betekent dat als het mij lukt om een beeldvullende opname van een insect te maken, dat de scherptediepte nog veel beperkter is dan op een crop camera. Of ik moet meer afstand houden en achteraf wat meer croppen, maar daarvoor koop je geen full frame body. En er was nóg een uitdaging: waar op een crop camera de lens zich als een 157 mm gedraagt, is het op full frame ook echt 105 mm. En dat is voor bloemen en dergelijke prima, maar beestjes konden wel eens afgeschrikt worden als die lens nu nog dichterbij komt dan vorig jaar.

Gelukkig is voor beide problemen één oplossing: een teleconverter. Door mijn 2x teleconverter ertussen te zetten verandert het in een 210 mm lens, met een bruikbaar grootste diafragma van f/8, maar dat is het mooie: bij macrofotografie worden hele kleine diafragma's toegepast. F/16 of nog kleiner, dus geen probleem.

Koninginnepage

De Koninginnepage was de absolute hoofdprijs. Een stuk groter dan de andere aanwezige vlinder en vliegt ook statiger, majestueus zou ik bijna zeggen.

Icarusblauwtje

De Blauwtjes zijn juist hele kleine vlinders, maar zeker niet minder mooi. Met vleugels open zijn ze helemaal blauw (...), maar met gesloten vleugels zijn ze zeker net zo mooi.

Geaderd Witje

De Witjes zijn er in alle soorten en maten, maar het Geaderd Witje is net wat minder saai in uiterlijk. Bovenstaande foto is bijgelicht met een ringflitser. Ik heb het in de praktijk kunnen proberen en een ringflitser heeft een aantal voordelen:

1. Meer licht terwijl met hele kleine diafragma's gewerkt wordt. Hierdoor blijft de sluitertijd handelbaar.
2. Kleuren komen beter over.
3. Lelijke schaduwen worden ingevuld: het onderwerp wordt zeer gelijkmatig belicht. Dit punt geldt specifiek voor ringflitsers.

Nog een Icarusblauwtje

Ook bij macrofotografie gelden de normale regels voor wat een mooie foto maakt. Hier is het contrast tussen het blauw van de vlinder en het geel van de bloem heel sterk.

Witje

En bij deze opname had ik de teleconverter verwijderd. Ik vond de bloem namelijk erg mooi en wilde zowel de bloem als de vlinder er helemaal op hebben staan. En dus is dit, ondanks dat het een saaie vlindersoort is, wat mij betreft een prima macrofoto.

Ik ben weer een stapje verder dan vorig jaar: ik let meer op de achtergrond en de compositie, ik jaag niet meer achter alles wat fladdert aan, ik heb een teleconverter toegevoegd wat goed voldoet en ik richt me voornamelijk op vlinders. Focusseren helpt!

Maar natuurlijk, als er een keer iets dichtbij gaat zitten wat geen vlinder is, dan wil ik best afdrukken:

Zweefvlieg

Ik heb ervan genoten om deze plaatjes te schieten, hopelijk wat het leuk om ernaar te kijken.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug

Avifauna

Niveau: gevorderde

Hallo beste lezers,

in de zomervakantie ben ik een keer naar Avifauna geweest met mijn dochters. Hartstikke leuk dagje uit en een goede manier om tijd met het gezin te combineren met wat fotograferen.

Het zou een behoorlijk warme dag worden en ik moest een aantal zaken bij me hebben, dus ik kon niet heel veel apparatuur meeslepen. En dat wilde ik ook niet: fotografie was bijzaak. Daarom had ik ervoor gekozen om een 70-200 mm f/2.8-lens mee te nemen. In combinatie met een 2x-teleconverter geeft dat een mooi bereik en als het nodig is een heel lichtsterke oplossing.

Van tevoren had ik me via de website verdiept in het park en zijn vogelcollectie. Avifauna heeft een aantal bijzondere vogels die ik graag een keer in het echt wilde zien, al is het dan in gevangenschap.

Stellers Zeearend

Absoluut bovenaan mijn verlanglijstje stond de Stellers Zeearend. Na de Afrikaanse en Europese Zeearend in het wild te hebben gezien en de Amerikaanse (Bald Eagle) op een roofvogelshow wilde ik deze grootste en mooist gekleurde variant graag een keer zien. Ze hebben er twee in een kooi, maar ook nog 1 die meedoet met 1 van de dagelijkse vogeldemonstraties.

Ara

Ik heb niet zo veel met Ara's, maar ik had ze nog nooit zien vliegen. Normaal zit dat zielig op een stokje, nu vlogen er 10 bontgekleurde exemplaren rond. Stopje overbelichten en schieten maar.

Geelbonte dubbellanding

Egyptische Gier

De Egyptische Gier heeft ook eieren op het menu staan en deze worden met behulp van een steen kapotgemaakt. Fantastisch om te zien! Niet alleen mensen en mensachtigen (apen) gebruiken gereedschap.

Laughing Kookaburra

Deze zeer grote IJsvogel soort komt voor in Australië.

Alle voorgaande foto's zijn gemaakt tijdens twee van de vogeldemonstraties. Een derde show hebben we gemist omdat we naar huis moesten, maar pas nadat we een Andescondor in vlucht mochten aanschouwen. Met 3.5m spanwijdte de grootste vliegende vogel, imposant.

Rondlopend over het park is er van alles te zien, maar dieren in hokjes, vaak achter gaas mooi fotograferen is erg lastig, dus ik raad de demonstraties aan en zowiezo is het leuker de vogels in actie te zien dan duttend op een tak in een kooi.

Kolibrie

Geen fraaie foto, maar wel mijn eerste waarneming ooit van een kolibrie. Wat zijn ze klein! Varieert van een flinke hommel tot een halve pimpelmees. En zeer onrustig en snel. Als dat dan achter glas zit, in het donker, dan heb je een fotografische uitdaging. Met f/2.8 en ISO 1600 was ik hier toch redelijk tevreden mee. Nu nog in het echt.....

Maar de omstandigheden kunnen nog veel lastiger. Avifauna biedt namelijk de zogenaamde nachtsafari, waar Grielen en Kiwi's in de bijna duisternis zitten.

Griel tijdens de nachtsafari

Er was zo weinig licht dat de autofocus het niet meer deed, maar handmatig focusseren lukte ook lastig omdat het te donker is om te zien of het scherp is. Verder: ISO 6400 en f/2.8. Uit de hand, ondersteund op een rotsblokje. Sluitertijd 1/5e seconde. En na photoshop geen ruis meer te zien. Oh ja, flitsen mag daar natuurlijk niet.

Kraanvogel

Er zijn diverse soorten kraanvogel aanwezig in het park, ik heb Jufferkraanvogel, Kroonkraanvogel en de gewone Kraanvogel gezien. Deze loopt gewoon vlak naast en op het wandelpad en met rustig benaderen kun je fantastische details vastleggen. Bovenstaand is de hele foto. Hoe zou dat er op 40x60 cm uitzien?

Robert bij de Lory Landing

Voor 50 cent kun je een cupje voer kopen waar de Lory's gek op zijn en ze komen dan op je hand zitten om het op te drinken. Ach, leuk toch? Foto gemaakt door Eline, die moeite had met 'dat zware ding', maar hij is wel goed gelukt.

Robert met Iris vlak onder het Arendsnest

De speeltuin is prachtig! Achter de toren op bovenstaande foto staat de indrukwekkende hoogste glijbaan van Nederland. Supergaaf, aldus de dames. Nou had ik in de speeltuin ook wat gezinskiekjes willen maken, maar ik had niet de juiste lens bij me. Gelukkig had Eline haar camera wel meegenomen, dus dit is met een compactcamera gemaakt (Nikon S3100).

Conclusie: Avifauna is een aanrader. Neem wel een camera met telelens mee en bezoek alle vogeldemonstraties, want deze zijn allemaal verschillend.

Bedankt voor het lezen,

Robert van Brug